MIĘDZY SZTUKĄ A NAUKĄ

Bartosz Mroczkowski – tańczący filozof. Uzyskał tytuł doktora nauk humanistycznych o specjalizacji filozofia na podstawie dysertacji pt. „Konceptualizacje i praktyki ciała w perspektywie posthumanizmu i nowego materializmu” (2021). W swoje pracy badawczej posługuje się perspektywą transdyscyplinarną, a więc łączeniem szeroko rozumianej wiedzy z zakresu filozofii z praktykami ciała, w których się rozwija (sztuki walki, taniec, performance, medytacja itp.), ukierunkowanych na poszerzanie cielesnej świadomości i uważności w ruchu. Jego zainteresowania badawcze skupiają się wokół nurtów posthumanizmu, nowego materializmu, estetyki egzystencji, ze szczególnym uwzględnieniem zagadnień cielesności/materialności oraz eksperymentów z nią związanych. Współtworzy kolektyw „W kontakcie” zajmujący się praktyką tańca kontakt improwizacja. Publikował w „Czasie Kultury”, „Praktyce Teoretycznej”, „Avant”, serii naukowej „Scripta” IFK UW. We współpracy z wydawnictwem słowo/obraz terytoria przygotowuje książkę pt. „Ciałokrewieństwo”. Jest również pracownikiem kultury oraz doradcą filozoficznym. Strona internetowa: https://tanczacyfilozof.wordpress.com/

To, co porusza ciało… · Myślenie (w) ruchu

Performerka/choreografka/tancerka/animatorka kultury/pedagożka tańca, absolwentka Akademii Muzycznej w Łodzi na kierunku choreografia. Tworzy autorskie choreografie w teatrach dramatycznych, musicalowych, w filmach oraz teledyskach. Zajmuje się także koordynowaniem przemocy i intymności w teatrze oraz na planach zdjęciowych. Tworzy autorską inicjatywę „Trzeźwe Rejwy”, która jest otwartą formą praktyki ruchowej, w której do stymulacji wykorzystana jest jedynie muzyka i ruch. Taniec traktuje jako połączenie ekspresji emocjonalnej i funkcjonalności poszczególnych partii ciała. Kocha cukier.

To, co porusza ciało… · Myślenie (w) ruchu

Alicja Czyczel jest choreografką, performerką i edukatorką działającą na przecięciu sztuk performatywnych i sztuk wizualnych. Najczęściej pracuje z własnym ciałem, ruchem i głosem. Jej praktyka opiera się na queerowo-feministycznych metodologiach i tworzeniu bezpieczniejszych przestrzeni dla uczenia się, stawiania oporu i przyjemności. Często zabiera publiczność na spacery performatywne i dźwiękowe, wychodząc poza muzeum czy galerię, prowadząc ją na łąki, plaże, bagna, nad rzeki i w krzaki. Jej sztuka jest praktyką bycia razem, wspólnego słuchania, odczuwania i celebrowania istnienia w świecie pełnym różnych istot mówiących swoimi językami. Jej prace pokazywane były m.in. na Polskiej Platformie Tańca, w Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie, Zachęcie - Narodowej Galerii Sztuki, Festiwalu Narracje w Gdańsku, Festiwalu Konteksty w Sokołowsku, Teatrze Telewizji TVP, 14. Gwangju Biennale w Korei Południowej, na 3. Biennale w Tajlandii, w Pawilonie Polskim podczas 61. Międzynarodowej Wystawy Sztuki w Wenecji.

Zbliżenia w ruchu

CENTRALA — warszawskie studio architektoniczno-badawcze, które rozwija projekty pod hasłem „Amplifikacja natury”, oparte na badaniach relacji między architekturą a procesami przyrodniczymi. Reprezentowali Polskę na Biennale Architektury w Wenecji (2018), London Design Biennale (2021), Triennale Architektury w Lizbonie (2022), Gwangju Biennale (2023), Copenhagen Architecture Biennial (2025) oraz Biennale Sztuki Współczesnej w Coimbrze (2026). Stale współpracują z Charkowską Szkołą Architektury, gdzie prowadzą autorski cykl warsztatów.

Dr Karolina Żyniewicz (PL/DE) jest mieszkającą w Berlinie artystką, badaczką i edukatorką, istotą liminalną, istniejącą i działającą pomiędzy różnymi kontekstami i dyscyplinami. Jest absolwentką Wydziału Sztuk Wizualnych Akademii Sztuk Pięknych im. Władysława Strzemińskiego w Łodzi i doktorą nauk o kulturze (z tytułem uzyskanym w ramach transdyscyplinarnego programu Natura-Kultura na Wydziale Artes Liberales Uniwersytetu Warszawskiego). Realizując projekty artystyczno-badawcze oparte głównie na biotechnologii i medycynie, prowadzi również obserwacje etnograficzne i autoetnograficzne. W swojej pracy podkreśla epistemiczny i dydaktyczny wymiar sztuki. W latach 2016–2018 współpracowała z działami edukacyjnymi Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie i Zachęty Narodowej Galerii Sztuki, prowadząc warsztaty i lekcje muzealne dla stałych odbiorców oraz z dostępnością dla osób niedowidzących i głuchych. Wykorzystuje te doświadczenia edukacyjne we własnej praktyce liminalnej. Tematy jej pracy często odnoszą się do szeroko pojętego życia i śmierci oraz ich wymiaru społecznego i biologicznego. Jest członkinią Instytutu Dobrej Śmierci w Warszawie. Jej praktyka jest silnie zorientowana na process i kolaborację, dlatego często bierze udział w rezydencjach, takich jak European Media Art Platform (EMAP) w Kontejner Zagreb lub Coalesce w Buffalo, NY, oraz w projektach grupowych, takich jak Stretching Senses School by Humboldt Cluster of Excellence Matters of Activity. Wystawiała na arenie międzynarodowej, na przykład w Kunstquartier Bethanien w Berlinie, Kontejner Zagreb lub Centrum Sztuki Współczesnej Łaźnia w Gdańsku. Ponadto współpracuje z czasopismem Technoetic Arts jako recenzentka.

Laboratorium czy pracownia?

Prof. dr hab. Paweł Golik, ur. w 1970 w Warszawie. Genetyk i biolog ewolucyjny, profesor na Wydziale Biologii Uniwersytetu Warszawskiego oraz w Instytucie Biochemii i Biofizyki PAN. Wcześniej pracował w Center for Molecular Medicine w Emory University w stanie Georgia w USA oraz w Centre de Génétique Moléculaire CNRS w Gif-sur-Yvette we Francji. Zajmuje się badaniami mechanizmów działania genów, a także projektami z pogranicza genetyki i teorii ewolucji. Autor ponad 70 oryginalnych publikacji, współautor podręcznika Genetyka molekularna (2012). We współpracy z Wydziałem Artes Liberales UW uczestniczy też w projektach łączących biologię z humanistyką i sztuką. Popularyzator nauki, przewodniczący Rady Upowszechniania Nauki PAN.

Laboratorium czy pracownia?

Antoni Michnik, IS PAN – doktor nauk humanistycznych, badacz sound studies, performer, kurator. Członek założyciel researchersko-performatywnej Grupy ETC. W latach 2013-2024 redaktor w magazynie „Glissando”, od początku 2025 w redakcji „Kontekstów / Polskiej Sztuki Ludowej”. Publikował m.in. w „Dialogu”, „Didaskaliach”, „Kulturze Współczesnej”, „Kwartalniku Filmowym”, „Ruchu Muzycznym”, „Szumie”, „Zeszytach Literackich”. Od roku 2020 w zespole kuratorskim festiwalu muzyki improwizowanej Ad Libitum, od roku 2025 w zespole kuratorskim festiwalu Futurofonia. Solo oraz z Grupą ETC występował na licznych festiwalach (m.in. Musica Privata, Mikrofestival, Fluxus Festivalis) oraz przeglądach sztuki i muzyki współczesnej (m.in. Survival, Kręgi Sztuki), interpretując neoawangardowe kompozycje muzyczne, lub prezentując autorskie działania performatywne. Specjalizuje się w wykładach performatywnych.

Pejzaż badań nad dźwiękiem

Justyna Stasiowska - queerowa ślązaczka zajmująca się teorią poprzez dźwięk występując w roli kompozytorki, artystki dźwięku, sound designerki oraz publikując w czasopismach naukowych i muzycznych. Redaktorka numeru tematycznego "#37: sound design" czasopisma „Glissando". Jej instalacja dźwiękowa "Słodzenie" prezentowała była w ramach wystawy "Żarty żartami" (CSW Ujazdowski 2020), "Grota" w ramach wystawy „Pocałunek nie zabija. Ania Nowak i gościnie" (MSN 2023). Jej materiał dźwiękowy został wydany przez wytwórnie Nawia Records w 2019 roku jako ep oraz jako część kompilacji w 2020 roku. Występowała na festiwalach Sanatorium Dźwięku (PL), Phonon (CZ), Canti Spazializzati (PL), Control Room (PL), Tonarium (PL). Tworzy również sound design dla działań performatywnych, architektorniczynch, filmowych oraz teatralnych.

Pejzaż badań nad dźwiękiem

Muzyk i artysta dźwiękowy (m.in. Emiter). Tworzy nagrania terenowe, instalacje i muzykę do filmu i teatru. Prowadzi spacery dźwiękowe i warsztaty field recordingu.

Spacer dźwiękowy

Aleksandra Skowrońska - Ur. 1992. Doktora nauk humanistycznych (Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu), współpracowniczka Humanities Art Technology Research Center, członkini Centrum Kulturowych Badań Technologii USWPS i polskiej sekcji The International Association of Art Critics (AICA). Stypendystka Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego i Komisji Europejskiej. Kuratoruje, bada, pisze.

Na przekór!

Prawnik i teatrolog. Doktorant w Szkole Doktorskiej Nauk Humanistycznych UJ, gdzie przygotowuje rozprawę poświęconą dźwiękowym aspektom współczesnej scenografii teatralnej. Laureat nagrody specjalnej im. Sławomira Świontka dla najlepszej pracy z zakresu teorii teatru (2022). Publikował między innymi w „Przeglądzie Kulturoznawczym”, „Pamiętniku Teatralnym”, „Didaskaliach”, a także „Dwutygodniku”, „Ruchu Muzycznym”, „Glissandzie”, „Culture.pl” i „Dialogu”. Autor książki „Obiekty w ruchu? Ontologia przedmiotu w choreografiach Aleksandry Borys, Izy Szostak i Magdaleny Ptasznik” (2025) wydanej przez Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego.

Na przekór!

Piotr Urbanowicz - teatrolog, performatyk, kulturoznawca. Doktorat z nauk humanistycznych obronił na Uniwersytecie Jagiellońskim w 2021 roku. Laureat stypendium Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego dla wybitnych młodych naukowców. Publikował w licznych czasopismach naukowych, m.in. w „History of Science", „Przeglądzie Kulturoznawczym", „Kulturze Współczesnej" czy „Kulturze Popularnej". Realizował również projekty artystyczne z dziedziny teatru i sztuk performatywnych. Jego zainteresowania badawcze koncentrują się wokół zagadnień związanych z tworzeniem i społeczną cyrkulacją wiedzy naukowej. W 2024 roku ukazała się jego książka „Elektryczny romantyzm. Nauka o elektryczności a literatura i filozofia polska pierwszej połowy XIX wieku" (Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu).

Na przekór!

Anna Majewska – badaczka sztuk performatywnych, antropolożka kultury, facylitatorka i kuratorka procesów artystyczno-badawczych. Pracuje nad doktoratem na Uniwersytecie Warszawskim i kieruje grantem MNiSW „Artystyczno-badawcze praktyki tworzenia wiedzy”. W pracy naukowej koncentruje się na spekulatywnych i performatywnych praktykach poznawczych, badając, jak wiedza powstaje w relacjach i przemieszcza się między ciałami, środowiskami i instytucjami. Jako kuratorka projektuje ramy dla kolektywnej, procesualnej refleksji – obecnie w ramach Współmyśleń oraz translokalnej inicjatywy oddolnej edukacji Schools of Care. W ostatnich latach współkuratorowała m.in. archiwum grupy Teraz Poliż oraz projekty Look Around – polski pawilon na Quadriennale w Pradze – i Kassia. The New Istanbul Convention, poświęcony transdyscyplinarnym metodom feministycznej pracy. Obecnie w „Dialogu” ukazuje się cykl jej rozmów z badaczkami artystycznymi.

Myślenie (w) ruchu · Laboratorium czy pracownia? · Pejzaż badań nad dźwiękiem · Na przekór!